Ayfer Tunç Sözleri ve Hayatı

söz kimin

Bu sayfada Yazar Ayfer Tunç ait 29 adet sözleri / alıntıları ve hayatı yer almaktadır. Ayfer Tunç kimdir? Ölüm / doğum tarihi kaçtır? Ayfer Tunç mesleği, nereli, hayatının özeti, kısaca özgeçmişi, kaç yaşında gibi bilgilere ulaşacaksınız.

Ayfer Tunç
  • Adı: Ayfer Tunç
  • Doğum: 2 Mart 1964
  • Mesleği: Yazar
Ayfer Tunç Kimdir Sayfası

Bu sayfada Ayfer Tunç hayatının özeti yani kısaca hayatı hakkında bilgi vermeye çalışacağız. Ayfer Tunç sayfasında hata veya düzeltme bildirimi için lütfen çekinmeden bizimle irtibata geçiniz. Bildirin.

Ayfer Tunç (d. 1964, Adaρazarı), Türk yazar.

Eɾenköy Kız Lisesi'ni ve İstanbul Üniveɾsitesi Siyasal Bilgileɾ Fakültesi'ni bitiɾdi. Üniveɾsite yıllaɾında çeşitli edebiyat ve kültüɾ deɾgileɾine yazılaɾ yazmaya başladı. Edebiyat üzeɾine ilk yazılaɾını 1983 yılından itibaɾen çeşitli deɾgileɾde yayımladı. 1989 yılında gazeteciliğe başladı. Sokak deɾgisinde, Güneş ve Yeni Yüzyıl gazeteleɾinde çalıştı. 1989 yılında Cumhuɾiyet Gazetesi'nin düzenlediği Yunus Nadi Öykü Aɾmağanı'na katıldı, Saklı adlı öyküsüyle biɾincilik ödülü aldı. 1999-2004 yıllaɾı aɾasında Yaρı Kɾedi Yayınlaɾı'nda yayın yönetmeni olaɾak göɾev yaρtı. 2001 yılında yayımlanan Biɾ Maniniz Yoksa Annemleɾ Size Gelecek-70'li Yıllaɾda Hayatımız adlı yaρıtı, 2003 yılında altı Balkan ülkesinin katılımıyla düzenlenen Balkanika Ödülü'nü kazandı ve altı Balkan diline çevɾilmesine kaɾaɾ veɾildi. 2003 yılında Sait Faik'in öyküleɾinden haɾeketle yazdığı Havada Bulut adlı senaɾyosu filme çekildi ve TRT'de gösteɾildi. sozkimin.com Çeşitli gazete ve deɾgileɾde yazmayı süɾdüɾmekte ve kitaρlaɾı Can Yayınlaɾı'nca yayımlanmaktadıɾ. Aliye ve Binbiɾ Gece dizileɾinin senaɾyolaɾını biɾ senaɾyo ekibiyle biɾlikte yazmıştıɾ.

21 Şubat 2012 akşamı Sabit Fikiɾ isimli güncel edebiyat deɾgisi ve İstanbul Modeɾn işbiɾliğiyle düzenlenen Sözünü Sakınmadan etkinliğinde usta eleştiɾmenleɾ Ömeɾ Tüɾkeş ve Semih Gümüş'ün konuğu olmuştuɾ.
kaynak : wiki

Ayfer Tunç Sözleri 29 Adet

Aşağıdaki Ayfer Tunç sözleri hakkında hata olduğunu düşünüyorsanız veya sayfamızda bulunmayan Ayfer Tunç sözlerini sayfaya ilave etmemizi istiyorsanız irtibata geçiniz. Bildirin.

İnsanın kendi aleminde yarattığı kişilerin de bir ömrü var. Tasavvur gerçeğe dönüşmeyince solup gidiyor.

Giderek küçülen, küçüldükçe daha da içine kapanan, toprakta uyuduğu söylenen altına dair boş bir hayal besleyen, böylece geleceksiz kaldığını inkar eden bir şehrin ışık sızan tek penceresinin ardında, az sonra sönecek bir sobanın başında oturmuş, kederden öldü ölecek iki kişiydiler.

Vicdan sahiplerinin mağdur ettikleriyle imtihanı çok zorludur.

Yanmaktan çok korktum. Sonunda yanacağımı hissettiğim hiçbir aşkı göze alamadım. Bu yüzden kuru kuruya yanıyorum şimdi.

Güzel şeyleri hatırlamanın ertesi günü mahveden, yıkıcı bir tarafı vardır.

Yaşamak, ağzında tuttuğu kendi kuyruğunun peşinde koşan bir köpek olmakmış.

Duygular andır, gelir geçer. İnsansak eğer, bir duygudan bir duyguya geçeriz. Her birinde sonsuza kadar kalacağımızı sanırız. Aşk mı? Hiç bitmeyecek ki.. Ölüm mü? Hiç gelmeyecek ki.. Ömür boyunca defalarca doğarız ve ölürüz.

Yaşanmıştan kurtulmak yok. Unutup kurtulmak yok. Toprağa girene kadar peşini bırakmıyor yaşanmış olan.

Oysa hayat naz maz tanımıyordu. Kendimden biliyordum. Hayat hiç beklemediğin anda öyle kafa atardı ki, ağzın burnun dağılırdı. O zaman anlardın işte büyümek neymiş. Nasıl acı ve erken bir şeymiş.

Birini bir zamanlar sevmiş olmak insanın içinde iz bırakıyordu. İnsan o kişiyi artık sevmese bile, iz kalan yer acıyordu.

Bir kadının gittiği, evden belli olur. Kadın giderken düzeni götürür bir kere. Yaşayan ev sarsılır. Ev dediğiniz şey küçük büyük elementlerden oluşur. Kadın olan evde, erkeğin anlayamayacağı bir denge vardır elementler arasında. Erkek her birine vakıf olduğunu düşünse bile, onların nasıl bir uyumla işlediğini bilemez. Kadın gidince evin dokusu bozulur, susuz kalmış çiçeğe benzer, solar. Küçük şeylerin izi silinir. Eşyanın dili tutulur, ev sağırlaşır.

Acı veya günah karşındakinin içinde bir yerde betonlaşmışsa, ömrünü tümüyle ceza haline getiren bu kaskatı betonu parçalayıp içinden çıkarmak istediğinde elleri kan içinde kalacaksa kişinin, soramazsın diye düşündü Mürşit, anlatılanla yetineceksin.

Hayatın bir anlamı yoktur ama yaşamak hayata bir anlam verme uğraşıdır.

İnsanın hayatı bir rahim arayışından ibarettir. Ev rahimdir. Bundandır kendimize bir ev aramamız.

Etle tırnağı ayırırcasına acı veren o gidiş olmasaydı, bu aşk, aşk olmayacaktı aslında. Aziz Bey mecnuna döndü, daha çok gençti. Bundan daha büyük bir acı olamayacağını, sokaklarda Maryam'ın adını sayıklarken ölüp gideceğini sanıyordu. Ama bilmiyordu ki vücudun ruha ihanet etmediği anlar pek azdır. Ne çok ister insan büyük kederlerin ardından ölüp gitmeyi de başaramaz. Ruh, başına kara bir hale takınarak göğe yükselmek için çırpınır da çırpınır; ama vücut dünyalıdır; yer, içer, yaşar.

Madenci yutkundu. Derin bir suçluluk hissinin boğazında düğümlendiği belli oldu. Bakışları yerinde durmuyordu, kaçışıyordu, kirpikleri huzursuzca kırpışıyordu. Ama Mürşit sormadı. Sormaya hakkı yok. Konuşurken sabahları bile bulsan, gece konuşmalarının da bir sınırı var. Ruhunu katman katman açarsın, ama çekirdeğinde öyle bir kor vardır ki, kendin bile dokunamazsın.

Şimdi kendi cümlesini arıyordu: hayattan beklediği şeyleri elde ettiği anda hepsinin budalaca olduğunu anlamış, yalnız bir adam. Belki. Bir cümle olabilir miydi bir hayatı değerli kılan? Yoksa, tek cümleye sığdırılmış hayat çok mu boştu? Hayatın nesi doğru

Aşk ateşe yürümek demektir, ya da aşk seni ateşe çeker, pervane ışık gibi, er geç yanacaksın, ama yandığına değer. İyi de insan bu hastalık için mi yaşıyor yani diye sorarsan, evet, aşk yoksa yaşamaya değmiyor bu hayat.

Suç böyle bir şey diye düşündü, asla kendisiyle sınırlı kalmaz, geçmişi de ortaya döker, yeniden yazar, kuyruğuna başka şeyler takılır, devasa bir günah haline gelir.

Kevaşelerin gözden düşüşü daha ikinci gecede başlar.

Hayatını değiştirmeyi düşünmeyen, giderek daha az şeye razı olan, hiçbir şeye itiraz etmeyen biri? İşten eve, evden işe yani. Bir gün kendime niye yaşadım ki bunca yılı diye sormaktan korkuyorum.

Normal insanlar huzurla, herhangi bir vicdan sızısı duymadan uyurlarken. Madenci ve ben ve bizim gibiler dünyanın derdi denen soyut, tarifsiz bir yükü çekmeye yazgılıyız.

Hayat iki büyük yalnızlık olan doğum ve ölüm arasındaki kısa maceradan ibarettir.

Olgunlaşınca kendiliğinden dalından kopan bir meyva gibi, derin bir acı düşecek aralarına, kelimeler halinde. Zamanı gelince. Bu kelime selinden sonra, birbirlerini bir daha hiç görmeyecek olsalar bile ayrı şehirlere düşmüş ikiz kardeşler gibi, birbirlerini hissedecekler.

Sevmenin insanı böylesine var edebileceğine inanmazdım, yaşadım; sevmenin yokluğu fikrinin bile insanı yok edebileceğine de. Onu da yaşadım.

Hayatımın baraj sorusu: Kemik kırığı mı daha çok acı verir, onur kırığı mı? Cevap: Kaçıncı kez kırıldığına bağlı. Kemik kırığı ile duyulan acı birbiriyle doğru orantılıdır. Kırığın şiddeti arttıkça acının şiddeti de artar. Onur kırığı ile duyulan acı ise ters orantılıdır. Darbe sayısı arttıkça hissedilen acı azalır, hassasiyet tabakası kalınlaşır. Onur dumur olur.

Güzel şeyleri de unutmak istiyor. Güzel şeylerin ertesi günü mahveden, yıkıcı bir tarafı var... Ama unutmak diye bir şey yok, unuttuğunu sanmak var, çocukluk mazeret olamıyor.

Normal insan haz veren hayaller kurar. O içine dolan kederi kendi çağırıyor.

Hayat, kayaç katmanları gibi parçalarına ayrılan değersiz bir kütledir.

Yorumlar 0 Adet

Burası çok ıssız, henüz yorum yazılmamış.

İlk yorum yazan sen ol!

Yorum Yaz

Kim Söylemiş Olabilir

Zorbalara dünyayı avuçlarında tutma gücünü veren şey herhangi bir ahlaki değer ölçüsü değil, ezilenlerin korkaklığıdır.

Misafirlerin Baktığı

söz kimin Alfabetik Liste